Autobiografisch proza over een verdwenen jeugdvriend en een poging om diens afwezigheid en herinnering te begrijpen. Vanuit het perspectief van een tweeëndertigjarige na de aanslagen van 9/11 blikt de verteller terug op gedeelde jaren in de jaren tachtig, met aandacht voor leven, liefde, literatuur, geloof, geheugen en muziek. De tekst is opgevat als een brief aan iemand die na dertig jaar uit een coma ontwaakt. Centraal staan de vragen wat er is gebeurd, hoe herinnering werkt en hoe het verleden opnieuw benaderd kan worden.