Leonard en Hungry Paul is het verhaal van twee vrienden die volslagen tevreden zijn met hun rustige bestaan. Bovendien is er ook weinig druk op de twee dertigers om iets van hun leven te maken, zelfs niet vanuit de schrijver. In deze subtiele, droogkomische roman mogen mensen zichzelf zijn zonder angst om buitengesloten te worden, en dat is beslist een verademing.
Het verhaal begint na de dood van Leonards moeder, als hij alleen in het ouderlijk huis achterblijft en zich bezint op zijn leven. Een nieuwe fase breekt voor hem aan als hij op zijn werk Shelley ontmoet, waarna hij vooral worstelt met de vraag welke stappen hij nu moet nemen en in welk tempo.
Hungry Paul (de naam betekent overigens verder niks) woont nog thuis, werkt soms als postbode (op maandagen als zijn collega’s een kater hebben of gewoon te lui zijn) en speelt vooral graag bordspelletjes met Leonard en zijn ouders. Toch verandert, vrij onverwacht, ook zijn leven…
Deze roman is een ode aan onopvallende levens, en het belang van het schijnbaar onbelangrijke. En na afloop vraag je je af: waarom leiden we ons leven niet allemaal zoals Leonard en Hungry Paul?