Literaire non-fictie over de uitgestorven Tasmaanse tijger en de zoektocht naar sporen van zijn mogelijke voortbestaan. De tekst volgt een reis langs dierentuinen en natuurhistorische collecties in Europa, naar Australië en de bush van Lutruwita/Tasmanië, waar mensen pootafdrukken en wildcamerabeelden verzamelen. Vanuit de ecologische geschiedenis van de soort ontstaat een reflectie op verlies, hoop in tijden van klimaatcrisis en de verwoestende en herstellende kracht van verhalen.