Non-fictie over kleine Nederlandse theaters als kweekvijver voor podiumkunst en als sociale ontmoetingsplek. Patrick van den Hanenberg fietst door de twaalf provincies en spreekt met de mensen achter deze culturele vrijplaatsen, gevestigd in onder meer verbouwde fabrieken, afgedankte ziekenhuizen, jeugdhonken, leegstaande boerenschuren, cafés, kerken en huiskamers. Daarnaast komen artiesten aan het woord over het belang van deze podia voor het begin van hun loopbaan. De tekst belicht zo de rol van kleinschalige theaters in de ontwikkeling van muzikanten en cabaretiers en in het lokale culturele leven.