Persoonlijk en essayistisch werk over onvolmaaktheid en verstoring. De tekst vertrekt van de stelling dat perfectie nooit bereikt wordt en onderzoekt dat via gebrekkig spreken over de werkelijkheid en een voortdurend verstoorde orde. De vorm is bewust niet strak geordend en combineert persoonlijke passages met academische beschouwing. Daarbij komen onder meer entropie, micromanagement, oneindigheid, een bezoek aan de bibliotheek van Babel, reflecties over wolken en het schilderen van een garagevloer aan bod. De centrale problematiek is de onmogelijkheid van perfectie, zowel in denken, ordenen als uitvoeren.