Essayistische non-fictie over gemeenschapsvorming in de context van economische crisis, pandemie en klimaatcatastrofe. De tekst bekritiseert het neoliberale beeld van het autonome individu en verwerpt verklaringen van verbondenheid via normen en waarden, nationale identiteit, etniciteit of ras. Als alternatief staat het denken over commons of meenten centraal: gedeelde bronnen die niet iemands bezit zijn, zoals bossen, velden, wetenschappelijke kennis, openbare ruimte en internet. De centrale problematiek is de bedreiging van deze meenten door kapitalistische privatisering, met nadruk op wonen, zorgen en leren als domeinen die niet als koopwaar benaderd zouden moeten worden.