Poëzie rond de Arba’een-pelgrimstocht, opgebouwd uit vijf gedichten die de etappes van vertrek, reis en aankomst volgen. De tekst situeert zich tussen Najaf en Karbala en verwijst naar de Mashayah, de Mawakib en het heiligdom van Imam al-Hussein. Centraal staat een herbeleving van de Ziyarah als innerlijke en collectieve weg, waarin verlangen, pijn, devotie en liefde samenkomen. De nadruk ligt niet op verslaggeving, maar op getuigenis en beleving van een jaarlijks terugkerende religieuze tocht die door miljoenen harten wordt afgelegd.