Essayistische non-fictie over een teruggevonden kunstwerk uit het Musée Eugène Delacroix: een tijger in snelle lijnen naast maten van een Chopin-prelude. Vanuit deze combinatie onderzoekt de tekst de verhouding tussen kunst en rauwe realiteit. De tijger fungeert daarbij als terugkerend motief in reflecties over ironie en nostalgie, eenzaamheid, en de misleidende semiotiek van marketing, onder meer via het beeld van een pluchen tijger in een modeetalage. Afsluitend richt de beschouwing zich op snelheid tegenover de verloren traagheid van de mens.