Dit boek reconstrueert het al meer dan veertig jaar durende debat over de islam, imamopleiding en islamitische geestelijke verzorging in Nederland. Sinds het Waardenburg-rapport van 1982 staan deze onderwerpen regelmatig centraal in politieke discussies, beleidsrapporten en maatschappelijke debatten.

In de afgelopen decennia zijn talloze onderzoeken uitgevoerd, parlementaire moties ingediend en beleidsvoorstellen gedaan om de rol van de imam en de plaats van imamopleidingen binnen het Nederlandse onderwijsbestel te bepalen. Toch is er, ondanks al deze inspanningen, tot op heden geen brede consensus ontstaan over de verwachtingen die overheid, samenleving en moslimgemeenschappen van deze opleidingen hebben.

Aan de hand van unieke archiefdocumenten, beleidsstukken en mediaberichten volgt dit boek de ontwikkeling van deze discussies vanaf de jaren tachtig en laat het zien hoe politieke belangen, maatschappelijke veranderingen en religieuze initiatieven samen hebben bijgedragen aan de institutionele ontwikkeling van islamitisch hoger onderwijs in Nederland, met als culminatiepunt de oprichting van de Islamitische Universiteit Rotterdam.