Een pamflet waarin de ik-figuur vertrekt van het woord ‘beton’ en onderzoekt wat dat woord emotioneel en lichamelijk oproept. De tekst richt zich niet op materiaal of bouwtoepassingen, maar op ervaringen van onzichtbaarheid, eenzaamheid, pijn, kwaadheid en angst voor de toekomst. Schrijven fungeert als middel om die gevoelens onder ogen te zien en een afsluiting van een levensfase te markeren.