Non-fictie over zorgouderschap en de voortdurende afstemming die daarbij nodig is. De tekst beschrijft hoe zorg geen tijdelijke fase is, maar een blijvende manier van leven, met ervaringen die vaak onuitgesproken blijven in gesprekken, dossiers en adviezen. Het richt zich op de dagelijkse realiteit van zorgouders en op de mensen om hen heen, zoals familie, vrienden, collega’s, hulpverleners en beleidsmakers. Centraal staan erkenning, herkenning en het delen van ervaringen rond langdurige zorg.